| تبليغات | X |
مرا که هیج چیز زندگی
نمی کشاندم به خود
برای لمس بودنت
و در سکوت ماندنم
میان گرمی ِ حضور ِ تو؛
به من اجازه می دهی؟
به من اجازه می دهی،
دوباره از تمام مردم زمانه ام
و مرد ِ خوب ِ خاطرم
-که تو به من بخواندی اش_
کناره گیرم و
به کنج گرمی حضور تو
پناه آورم ؟ عزیز!
به من اجازه می دهی
که دخترانه سر به سینه ات گذارم و
تمام بغض های تلخ روزگار ِ سختی ام
-که سالها میان ِ قلب من نشسته است. –
به خاطر حضور تو
به اشک های خود بدل کنم؟
مرا به گرمی پناه ِ تو
نیاز هست.
مرا پناه ده، پناه ده
دوباره ام پذیر که،
که هیچ چیز زندگی
-بجز شما و اصل ِ ما-
مرا به خود نمی کشد.
نه رنگ ها و زنگ ها
نه اتفاق های خوب روزگار
نه تلخی زمانه ام.
فقط دوباره ام به گرمی پناه تو
نیاز هست؛
که سالهاست خستگی
میان ِ جان من نشسته است.
و جز حضور خوب و گرم تان عزیز
به هیچ چیز دیگرم
نیاز نیست.
پدر، به من بگو
مرا، میان سینه ات
دوباره جای می دهی،
برای گفتن غمم،
به من مجال می دهی؟..............
نوشته شده توسط مهسا در چهارشنبه نوزدهم تیر 1387 | 
